بن بست

هنوز هم مرا به اسم‌ کوچکم صدا بزن

انگار زن‌ها حداقل از میانسالی به بعد اسم کوچکشان را گم می‌کنند. همسر می‌شوند، مادر می‌شوند، خاله و عمه و زن‌عمو و زن‌دایی می‌شوند، مادربزرگ می‌شوند، خانم‌ فلانی (فامیلی شوهر) می‌شوند.

دیگر به‌ندرت کسی آن‌ها را به اسم کوچکشان صدا می‌زند. ما هم به‌ندرت اسم‌کوچکشان را می‌دانیم، مگر اینکه اسم‌شان را روی سند و مدرکی، کارت بانکی و شناسنامه‌ای ببینیم. تا می‌رسیم به سند آخر: سنگ قبر. که آنجا دیگر از اسم‌ کوچک گریزی نیست.

دیده‌اید وقتی اسم کوچک‌ خانم‌های سن‌بالا را می‌پرسیم، گاهی با یک حالت خاصی اسمشان را می گویند؟
چیزی شبیه خجالت.
به‌خصوص اگر مثل «صاحب‌جان» اسم قدیمی و تک باشد. انگار خودشان هم از اسمشان فاصله می‌گیرند. غریبه می‌شود برای خودشان. همین اسمی که یک روزی پدر و مادرشان با آن صدایشان می‌زدند.

پیر هم که شدم، مرا به اسم‌ کوچکم صدا بزن

📚 @Academic_Library